سوره المسد المسد

تَبَّتۡ يَدَآ أَبِي لَهَبٖ وَتَبَّ ١

بریده باد هر دو دست اَبولَهَب و هلاک باد خودش!

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ٢

مال و ثروتش و آنچه به دست آورده بود، او را بی‌نیاز نساخت [و برایش سودی نبخشید].

سَيَصۡلَىٰ نَارٗا ذَاتَ لَهَبٖ ٣

به زودی به آتش شعله‌ور درخواهد آمد؛

وَٱمۡرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلۡحَطَبِ ٤

و همسرش [اُمّ‌جمیل، آن] هیزم‌کش [آتش‌افروز نیز وارد آتش دوزخ می‌شود].

فِي جِيدِهَا حَبۡلٞ مِّن مَّسَدِۭ ٥

[در حالی که] طنابی از لیفِ درخت خرما بر گردنش است.