سوره القارعة القارعة

ٱلۡقَارِعَةُ ١

[آن] فروکوبنده.

مَا ٱلۡقَارِعَةُ ٢

[آن] فروکوبنده چیست؟

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ٣

و تو چه ‌دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟

يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ٤

روزی‌ که مردم مانند پروانه‌های پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ٥

و کوه‌ها مانند پشم رنگینِ حلاجی‌شده خواهند شد.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ٦

و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،

فَهُوَ فِي عِيشَةٖ رَّاضِيَةٖ ٧

[در بهشت،] در زندگی رضایت‌بخشی خواهد بود.

وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ٨

و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٞ ٩

[مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ١٠

و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟

نَارٌ حَامِيَةُۢ ١١

آتشی است سوزان [و شعله‌ور].