Fecr Suresi الفجر

وَٱلۡفَجۡرِ ١

Val-facr

Fecre yemin ederim ki,

وَلَيَالٍ عَشۡرٖ ٢

Valayâlin 'aşr

on geceye (haccın on gecesine), yemin ederim ki,

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ٣

Vaş-şaf'i val-vatr

çifte ve teke, yemin ederim ki,

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ٤

Vallayli izâ yasr

(her şeyi karanlığı) ile örttüğü an geceye yemin ederim ki,

هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِي حِجۡرٍ ٥

Hal fî zâlika kasamul lizî hicr

bunlarda akıl sahibi için elbette birer yemin (değeri) vardır.

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ٦

Alam tara kayfa fa'ala rabbuka bi'âd

Görmedin mi, Rabbin ne yaptı Âd kavmine;

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ٧

Irama zâtil-'imâd

direkleri (yüksek binaları) olan,

ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ٨

Allatî lam yuhlak misluhâ fil-bilâd

ülkelerde benzeri yaratılmamış İrem şehrine,

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ٩

Vasamûdal-lazîna câbus-sahra bil-vâd

o vadide kayaları yontan Semûd kavmine,

وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ١٠

Vafir'avna zil-avtâd

kazıklar (çadırlar, ordular) sahibi Firavun'a!

ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ١١

Allazîna tağav fil-bilâd

Ki onların hepsi ülkelerinde azgınlık ettiler.

فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ١٢

Fa aksarû fîhal-fasâd

Oralarda kötülüğü çoğalttılar.

فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ١٣

Fasabba 'alayhim rabbuka savta 'azâb

Bu yüzden Rabbin onların üstüne azap kamçısı yağdırdı.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ١٤

Inna rabbaka labil-mirsâd

Çünkü Rabbin (her an) gözetlemededir.

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ١٥

Fa ammal-insânu izâ mabtalâhu rabbuhû fa akramahû vana''amahû fayakûlu rabbî akraman

Fakat insan, Rabbi kendisini imtihan edip de ikramda bulunduğunda ve bol nimet verdiğinde «Rabbim bana ikram etti» der.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ١٦

Va ammâ izâ mabtalâhu fakadara 'alayhi rizkahû fayakûlu rabbî ahânan

Onu imtihan edip rızkını daralttığında ise «Rabbim beni önemsemedi» der.

كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ١٧

Kallâ bal lâ tukrimûnal-yatîm

Hayır! Doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz,

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ١٨

Valâ tahâddûna 'alâ ta'âmil-miskîn

yoksulu yedirmeye birbirinizi teşvik etmiyorsunuz.

وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلٗا لَّمّٗا ١٩

Vata'kulûnat-turâsa aklal lammâ

Haram helâl demeden mirası yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبّٗا جَمّٗا ٢٠

Vatuhibbûnal-mâla hubban cammâ

Malı aşırı biçimde seviyorsunuz.

كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ٢١

Kallâ izâ dukkatil-ardu dakkan dakkâ

Ama yeryüzü parça parça döküldüğü,

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ٢٢

Vacâ'a rabbuka val-malaku saffan saffâ

Rabbin geldiği ve melekler saf saf dizildiği zaman (her şey ortaya çıkacaktır). 

وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ٢٣

Vaciy'a yavma'izi bicahannama yavma'izin yatazakkarul-insânu va annâ lahuz-zikrâ

O gün cehennem getirilir, insan yaptıklarını birer birer hatırlar. Fakat bu hatırlamanın ne faydası var!

يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ٢٤

Yakûlu yâlaytanî kaddamtu lihayâtî

(İşte o zaman insan:) «Keşke bu hayatım için bir şeyler yapıp gönderseydim!» der.

فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ٢٥

Fayavma'izil lâ yu'azzibu 'azâbahû ahad

Artık o gün, Allah'ın edeceği azabı kimse edemez.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ٢٦

Valâ yûsiku vasâkahû ahad

O'nun vuracağı bağı kimse vuramaz.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ٢٧

Yâ'ayyatuhan-nafsul-mutma'innah

Ey huzura kavuşmuş insan!

ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ٢٨

Irci'î ilâ rabbiki râdiyatam mardiyyah

Sen O'ndan hoşnut, O da senden hoşnut olarak Rabbine dön.

فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ٢٩

Fadhulî fî 'ibâdî

(Seçkin) kullarım arasına katıl

وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ٣٠

Vadhulî cannatî

ve cennetime gir!