Аль-Адият сүресі العاديات

وَٱلۡعَٰدِيَٰتِ ضَبۡحٗا ١

Қатты ентігіп,шапқан.

فَٱلۡمُورِيَٰتِ قَدۡحٗا ٢

(Тұяғынан) от шығарған,

فَٱلۡمُغِيرَٰتِ صُبۡحٗا ٣

Таң сәріден шабуыл жасаған,

فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعٗا ٤

Тозаңдатып,шаңдатқан;

فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ٥

Сөйтіп жаудың ортасына кірген аттарға серт.

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ ٦

Шын мәнінде адам баласы Раббына тым нәшүкірлік етеді.(Қанағатсыз)

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ ٧

Өйткені ол,өзі де оған куә.

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ ٨

Сондай ақ ол,байлықты өте жақсы көреді.

۞ أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ ٩

Ал олар білмей ме? Қабырдағылар қопарылып шығарылған кезде.

وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ ١٠

Көкіректегілер ашыққа шығарылатын сәтте;

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّخَبِيرُۢ ١١

Ол күні Раббылары толық хабар алушы.