سوره البلد البلد

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ١

سوگند به این شهر [مکه].

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٢

در حالی که [ای پیامبر!] تو در این شهر ساکنی [و جنگ در این شهر برایت حلال است]

وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ ٣

و سوگند به پدر [= آدم] و فرزندانش.

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ٤

یقیناً ما انسان را در رنج [و دشواری‌های دنیوی] آفریدیم.

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ ٥

آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر [مجازاتِ] وی توانا نیست؟

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا ٦

می‌گوید: «[به خاطرِ انفاق،] مال زیادی را تباه کرده‌ام».

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ٧

آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ٨

آیا دو چشم برایش قرار ندادیم؟

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ٩

و یک زبان و دو لب؟

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ١٠

و او را به دو راه [خیر و شر] راهنمایی کردیم.

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ١١

اما به گردنۀ [سخت] قدم نگذاشت [و نیامد].

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ١٢

و تو چه می‌دانی که آن گردنۀ [سخت] چیست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ١٣

آزاد کردن برده‌ای است.

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ ١٤

یا اطعام در روز قحطی [و گرسنگی]،

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ ١٥

[خواه] یتیمی از خویشاوندان [باشد]

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ ١٦

یا مستمندی خاک نشین؛

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ١٧

به علاوه، از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر [بر عبادت و دوری از گناه] و مهربانی [با بندگان] توصیه نموده‌اند.

أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ١٨

اینان اهل سعادتند [که نامۀ اعمال آنان به دست راستشان داده می‌شود و اهل بهشتند].

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ١٩

اما کسانی ‌که به آیات ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند [که نامۀ اعمال به دست چپشان داده می‌شود و به دوزخ می‌روند].

عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ ٢٠

[از هر سو] آتش سرپوشید‌ه‌ای بر آنان است [که راه فرار ندارند].