قبسيُنَادُونَهُمۡ أَلَمۡ نَكُن مَّعَكُمۡۖ قَالُواْ بَلَىٰ وَلَٰكِنَّكُمۡ فَتَنتُمۡ أَنفُسَكُمۡ وَتَرَبَّصۡتُمۡ وَٱرۡتَبۡتُمۡ وَغَرَّتۡكُمُ ٱلۡأَمَانِيُّ حَتَّىٰ جَآءَ أَمۡرُ ٱللَّهِ وَغَرَّكُم بِٱللَّهِ ٱلۡغَرُورُ ١٤
[منافقان] به مؤمنان می‌گویند: «مگر ما [در دینداری و عبادت] همراه شما نبودیم؟» آنان پاسخ مى‌دهند: «بله، ولى شما [با دورویی و تزویر،] خود را به فتنه انداختید [و هلاک کردید]؛ و در انتظار [شکست مؤمنان و بازگشت به شرک و کفر] بودید و [دربارۀ یاری رساندنِ الله به پیامبر و مؤمنان] تردید داشتید و آرزوها[ی دروغین] شما را فریب داد تا آنکه درحالی فرمان [مرگتان از جانب] الله فرارسید كه [شیطان] فریبنده شما را در برابرِ او تعالی گستاخ کرده بود».
تفسیر
منافقان، مؤمنان را این گونه ندا مى دهند: مگر ما در اظهار اسلام و اطاعت همراه شما نبوديم؟! مؤمنان به آنان می گویند: آری، شما با ما بودید، اما با نفاق خويش تن را به فتنه انداختید و خود را نابود کردید، و منتظر بودید تا مومنان شکست بخورند و سپس کفر خود را آشکار کنید، در نصرت و یاری الهی به مؤمنان و زنده شدن پس از مرگ تردید داشتید، و آرزوهای نفسانی و دروغین شما را فریفت و تا هنگام فرا رسیدن مرگتان این گونه بودید و شیطان شما را در مورد پروردگار، فریب داد.