وَلَوۡ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلۡمُجۡرِمُونَ نَاكِسُواْ رُءُوسِهِمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ رَبَّنَآ أَبۡصَرۡنَا وَسَمِعۡنَا فَٱرۡجِعۡنَا نَعۡمَلۡ صَٰلِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ ١٢
و چون [در قیامت] گناهکاران را در پیشگاه پروردگارشان ببینی سر به زیر افکندهاند [و میگویند:] «پروردگارا، [اکنون حقیقت را] دیدیم و شنیدیم؛ پس ما را بازگردان تا کاری شایسته انجام دهیم. بیتردید، ما [به قیامت] یقین داریم».
تفسیر
بهزودی آشکار میگردد که مجرمان در روز قیامت درحالیکه بهسبب کفرشان به رستاخیز خوار هستند و سرهایشان را به زیر افکندهاند، احساس ذلت و خواری میکنند و میگویند: پروردگارا آنچه را از رستاخیز انکار میکردیم دیدیم، و مصداق آنچه را رسولان از جانب تو آوردند شنیدیم، پس ما را به زندگی دنیا بازگردان تا عمل صالحی که تو را خشنود میسازد انجام دهیم، بهراستیکه هم اکنون به رستاخیز و راستی آنچه رسولان آوردند یقین داریم. اگر مجرمان را در این حال ببینی امر بزرگی را دیدهای.