قبسٱلَّذِينَ يُظَٰهِرُونَ مِنكُم مِّن نِّسَآئِهِم مَّا هُنَّ أُمَّهَٰتِهِمۡۖ إِنۡ أُمَّهَٰتُهُمۡ إِلَّا ٱلَّٰٓـِٔي وَلَدۡنَهُمۡۚ وَإِنَّهُمۡ لَيَقُولُونَ مُنكَرٗا مِّنَ ٱلۡقَوۡلِ وَزُورٗاۚ وَإِنَّ ٱللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٞ ٢
كسانى از شما كه همسران خویش را [از لحاظ حرمتِ همبستری، همچون] مادر خود تلقی مى‌كنند، [بدانند كه] آن زنان هرگز مادرانشان نخواهند بود؛ مادرانشان فقط زنانى هستند كه آنها را به دنیا آورده‌اند. آنان سخنى ناپسند و ناحق مى‌گویند؛ و [اگر توبه كنند] الله بخشایندۀ آمرزگار است.
تفسیر
کسانی‌که زنان‌شان را ظِهار می‌کنند؛ یعنی یکی از آنها به همسرش می‌گوید: تو بر من چون پشت مادرم هستی، در این سخن‌شان دروغ گفته‌اند؛ زیرا همسران آنها مادرانشان نیستند، بلکه مادرانشان فقط کسانی هستند که آنها را زاده‌اند، و با گفتن این سخن، به‌طور قطع سخن بسیار زشت، و دروغی گفته‌اند، و به یقین که الله بسیار بخشنده و آمرزنده است، که برای رهایی آنها از گناه، کفاره را برای‌شان تشریع کرده است.