قبس۞ أَلَمۡ يَأۡنِ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ أَن تَخۡشَعَ قُلُوبُهُمۡ لِذِكۡرِ ٱللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ ٱلۡحَقِّ وَلَا يَكُونُواْ كَٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ مِن قَبۡلُ فَطَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡأَمَدُ فَقَسَتۡ قُلُوبُهُمۡۖ وَكَثِيرٞ مِّنۡهُمۡ فَٰسِقُونَ ١٦
آیا وقت آن فرا نرسیده است كه دل‌های مؤمنان به یاد الله و كلام حقى كه نازل شده است [نرم و] فروتن گردد و همچون كسانى نباشند كه پیش از این به آنان کتاب آسمانی داده شده بود و چون [از بعثت پیامبرانشان] زمانى طولانى بر آنان گذشت، دل‌هایشان سخت شد و بسیارى از آنان [از دینشان] منحرف شدند؟
تفسیر
آیا برای کسانی که به الله و پیامبرش ایمان آورده اند، زمان آن فرا نرسیده است که دل هایشان به هنگام یاد پروردگار و در برابر وعده و وعیدهایی که در قرآن نازل کرده، نرم شده و آرام گردد، و در سنگدلی همچون یهودیانی که به آنان تورات و مسیحی هایی که به آنان انجیل داده شد، نباشند؛ آنگاه که فاصله ى زمانی میان آنان و بعثت پیامبرانشان طولانی شد، به سبب آن سنگدل گشتند و تعداد زیادی از آنان به جای اطاعت از پروردگار به نافرمانی و گناه روی آورده اند؟!