Qabasفَلَمَّا قَضَيۡنَا عَلَيۡهِ ٱلۡمَوۡتَ مَا دَلَّهُمۡ عَلَىٰ مَوۡتِهِۦٓ إِلَّا دَآبَّةُ ٱلۡأَرۡضِ تَأۡكُلُ مِنسَأَتَهُۥۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ ٱلۡجِنُّ أَن لَّوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ ٱلۡغَيۡبَ مَا لَبِثُواْ فِي ٱلۡعَذَابِ ٱلۡمُهِينِ ١٤
Falammā qadaynā 'alayhil-mawta mā dallahum 'alā mawtihī illā dābbatul-ardi ta'kulu minsa'atahū falammā kharra tabayyanatil-jinnu al law kānū ya'lamūnal-ghayba mā labithū fil-'adhābil-muhīn
A kad smo odredili da umre, crv koji je bio rastočio štap njegov – upozorio ih je da je umro, i kad se on srušio, džini shvatiše da ne bi na muci sramnoj ostali da su budućnost prozreti mogli.
Tefsir
Pošto je Sveznajući Allah odredio da vjerovjesniku Sulejmanu, alejhis-selam, dođe smrtni čas i da umre, umro je stojećke, oslonjen na svoj štap, a džini to nisu saznali nego su radili svoj posao i dalje, sve dok se nije pojavio crv koji je izjeo štap na koji je bio naslonjen vjerovjesnik Sulejman, alejhis-selam, pa se nakon toga stropoštao. Tek tad džini shvatiše kako ne bi morali izvršavati teške poslove za Sulejmana, alejhis-selam, i biti u muci sramnoj da su znali ono što je nesaznatljivo. Džini mišljahu da je Sulejman, alejhis-selam, živ i da ih posmatra, a bio je mrtav.