Qabasقَالَ لَقَدۡ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعۡجَتِكَ إِلَىٰ نِعَاجِهِۦۖ وَإِنَّ كَثِيرٗا مِّنَ ٱلۡخُلَطَآءِ لَيَبۡغِي بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٍ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَقَلِيلٞ مَّا هُمۡۗ وَظَنَّ دَاوُۥدُ أَنَّمَا فَتَنَّٰهُ فَٱسۡتَغۡفَرَ رَبَّهُۥ وَخَرَّۤ رَاكِعٗاۤ وَأَنَابَ۩ ٢٤
Qāla laqad zalamaka bisu'āli na'jatika ilā ni'ājihī wa inna kathīram minal-khulatā'i layabghī ba'duhum 'alā ba'din illal-ladhīna āmanū wa'amilus-sālihāti waqalīlum mā hum wazanna dāwūdu annamā fatannāhu fastaghfara rabbahū wakharra rāki'an wa anāb
(Davud) dedi: “O sənin qoyununu öz qoyunlarına qatmaq istəməklə, sənə qarşı zülm etmişdir. Həqiqətən, şəriklərin çoxu bir-birinə qarşı haqsızlıq edər. Yalnız iman gətirib saleh əməllər edənlərdən başqa. Onlar isə çox azdırlar!” (Bunları dedikdən sonra,) Davud Bizim onu sınağa çəkdiyimizi bildi, Rəbbindən özünün bağışlanmasını dilədi və səcdəyə qapanıb tövbə etdi.
Təfsir
Davud onların arasında hökm verib şikayət edən kimsəyə dedi: “Qardaşın sənin qoyununu öz qoyunlarına qatmaq istəməklə, sənə zülm etmişdir. Həqiqətən, şəriklərin bir qismi digərlərin haqqını yeyib insafsızlıq etməklə bir-birinin haqqını tapdalayır. Yalnız yaxşı işlər görən möminlərdən başqa. Onlar öz şəriklərinin haqqını layiqincə ödəyir və onlara zülm etmirlər. Belələri isə çox azdır.” Bunları dedikdən sonra Davud (aleyhissəlam) yəqin etdi ki, Biz bu mübahisə sayəsində onu sınağa çəkirik. Odur ki, dərhal Rəbbindən bağışlanma dilədi və səcdəyə qapanıb Ona tövbə etdi.